عمرم به سر رسید و خودش رانشان ندادگفتم کمی امان بده اما امان نداد عشق آمد و به سادگی از ما گذشت و رفتدستی برای دلخوشی ما تکان نداد بر کام باز مانده ی رندان تشنه لبدستان مرگ جز قدحی شوکران نداد آن کس که کوه غم به دل عاشقان گذاشتماندم چرا اجازه ی آتشفشان نداد؟ با ما چه کرد عشق؟ که صد بار قلبمانتا پای

غم مخور، معشوق اگر امروز و فردا میکندشیر دوراندیش با آهو مدارا میکندزهر دوری باعث شیرینی دیدارهاستآب را گرمای تابستان گوارا میکند جز نوازش شیوهای دیگر نمیداند نسیمدکمهی پیراهنش را غنچه خود وا میکند روی زرد و لرزشت را از که پنهان میکنی؟نقطه ضعف برگها را باد پیدا میکند دلبرت هرقدر زیباتر، غم

این مهم نیست که دل تازه مسلمان شده است کـــه بـــه عشق تو قمــــر قاری قرآن شده است مثــل من باغچـــــه ی خانــه هـــــم از دوری تــــو بس که غم خورده و لاغر شده گلدان شده است بس کـــه هر تکــه ی آن با هوسی رفت ، دلم نسخه ی دیگری از نقشه ی ایران شده است بی شک آن شیخ که از چشم تو منعم می کرد خبـــــر